ನನ್ನ ಸಣ್ಣಕಥೆಗಳು - ಜಯ ಸಾಲಿಯನ್

1. ಮುಂಬೈನ ಗದ್ದಲ ಮತ್ತು ಊರಿನ ಶಾಂತಿ

ರಮೇಶ ಮುಂಬೈ ಮಹಾನಗರದ ಡೊಂಬಿವಲಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಜೀವನವನ್ನು ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಬೆಳಗಿನ ಜಾವದ ರೈಲುಗಳ ನೂಕುನುಗ್ಗಲು, ಕಚೇರಿಯ ಗಡಿಬಿಡಿ, ಸಂಜೆಯ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಕಿರಿಕಿರಿ - ಇವೇ ಅವನ ದಿನಚರಿಯಾಗಿದ್ದವು. ದೊಡ್ಡದಾದ ಫ್ಲ್ಯಾಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿದ್ದ ಅವನಿಗೆ ಈ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಬದುಕು ಬೇಸರ ತರಿಸಿತ್ತು. ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಆಗಾಗ ತನ್ನ ಹುಟ್ಟೂರಾದ ಹಳ್ಳಿಯತ್ತ ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿನ ಹಸಿರು ಹೊಲಗಳು, ಕಳಕಳಿಸುವ ನದಿ, ದೇವಸ್ಥಾನದ ಗಂಟೆಯ ನಾದ ಮತ್ತು ಅಜ್ಜನ ಪ್ರೀತಿಯ ಸ್ಪರ್ಶ ಅವನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು.

ಹಬ್ಬದ ರಜೆಯೊಂದು ಬಂದಾಗ ರಮೇಶ ತಕ್ಷಣ ಊರಿಗೆ ಪ್ರಯಾಣ ಬೆಳೆಸಿದ. ರೈಲಿನಿಂದ ಇಳಿದು ಹಳ್ಳಿಯ ಕಡೆಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಹಗುರಾಗತೊಡಗಿತು. ರಸ್ತೆಯ ಬದಿಯ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂವಿನ ಪರಿಮಳ ಅವನನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಿತು. ಊರ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿನ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಕಂಡ ರಮೇಶ ಎಲ್ಲ ದುಃಖವನ್ನು ಮರೆತ.

ಊರಿನ ವಾತಾವರಣ ಮುಂಬೈಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿತ್ತು. ನಿಶ್ಯಬ್ದವಾದ ವಾತಾವರಣ, ಪಕ್ಷಿಗಳ ಚಿಲಿಪಿಲಿ, ಹಿತವಾದ ಗಾಳಿ ಅವನಿಗೆ ಹೊಸ ಚೈತನ್ಯ ನೀಡಿತು. ಅಜ್ಜನೊಂದಿಗೆ ಹೊಲಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಗದ್ದೆಗಳಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡಿದ. ಬಾಲ್ಯದ ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಮೆಲುಕು ಹಾಕಿದ. ಊರಿನ ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡು ಸಿಹಿ ತಿಂಡಿಗಳನ್ನು ತಿಂದ. ನದಿಯಲ್ಲಿ ಈಜಾಡಿ ದಣಿವಾರಿಸಿಕೊಂಡ.

ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಊರಿನ ಪ್ರಶಾಂತತೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ರಮೇಶನ ಮನಸ್ಸು ಶಾಂತವಾಯಿತು. ಆದರೆ ಮುಂಬೈನ ಜೀವನ ಅವನನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಹೊಟ್ಟೆಪಾಡಿಗಾಗಿ ಅವನು ಮತ್ತೆ ನಗರಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಬೇಕಿತ್ತು. ಊರಿನಿಂದ ಹೊರಡುವಾಗ ಅವನ ಕಣ್ಣಂಚಿನಲ್ಲಿ ನೀರು ಜಿನುಗಿತು. ಅಜ್ಜಿಯ ಆಶೀರ್ವಾದ ಪಡೆದು, ಮತ್ತೆ ಬರುವುದಾಗಿ ಮಾತು ಕೊಟ್ಟು ಅವನು ರೈಲು ಹತ್ತಿದ.

ಮುಂಬೈನ ಗದ್ದಲದ ನಡುವೆಯೂ ರಮೇಶನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಊರಿನ ನೆನಪು ಹಸಿರಾಗಿತ್ತು. ನಗರದ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅವನು ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಊರಿನ ನೆನಪು ಅವನಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ ನೀಡುತ್ತಿತ್ತು. ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯವಾದರೂ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬರುವ ಆಸೆ ಅವನಲ್ಲಿ ಸದಾ ಇತ್ತು. ಊರು ಕೇವಲ ಒಂದು ಸ್ಥಳವಾಗಿರದೆ, ಅವನ ಭಾವನೆಗಳ ಬೇರಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿನ ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆ, ಜನರ ಪ್ರೀತಿ ಅವನಿಗೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮುನ್ನಡೆಯಲು ಶಕ್ತಿ ನೀಡುತ್ತಿತ್ತು. ಮುಂಬೈನ ವೇಗದ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿಯೂ ಅವನ ಹೃದಯ ಊರಿಗಾಗಿ ಮಿಡಿಯುತ್ತಿತ್ತು.

2. ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆಯ ಕಾರ್ಮೋಡ

ರಾಘವ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಗೀಳಿನ ವ್ಯಕ್ತಿ. ಹೊಸ ಹೊಸ ಆವಿಷ್ಕಾರಗಳನ್ನು ಕಲಿಯುವುದು ಅವನಿಗೆ ಹವ್ಯಾಸ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆಯ (AI) ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಅವನು ಬಹಳ ಆಸಕ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಒಂದು ದಿನ ಅವನು ಓದಿದ ಲೇಖನವೊಂದು ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆತಂಕವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿತು. "AI ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಅಪಾಯಕಾರಿಯೇ?" ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಅವನನ್ನು ಕಾಡಲಾರಂಭಿಸಿತು.

ಅಂದಿನಿಂದ ರಾಘವನಿಗೆ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ AI ಭಯಾನಕ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಮೊಬೈಲ್‌ನಲ್ಲಿನ ಧ್ವನಿ ಸಹಾಯಕ ಅವನಿಗೆ ಕೃತಕವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಸುದ್ದಿ ವಾಹಿನಿಯಲ್ಲಿನ ರೋಬೋಟ್ ವರದಿಗಾರ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಮನುಷ್ಯರ ಉದ್ಯೋಗ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಶಕ್ತಿಯೊಂದು ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವಂತೆ ಅನಿಸಿತು. ಸ್ವಯಂಚಾಲಿತ ಕಾರುಗಳು ರಸ್ತೆಗಿಳಿದರೆ ಅಪಘಾತಗಳಾಗಬಹುದೆಂದು ಅವನು ಹೆದರುತ್ತಿದ್ದ.

ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ರಾಘವನಿಗೆ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಕನಸೊಂದು ಬಿತ್ತು. ಆ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಇಡೀ ಜಗತ್ತನ್ನು ಯಂತ್ರಗಳು ಆಳುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಮನುಷ್ಯರು ಅವುಗಳ ಗುಲಾಮರಾಗಿ ದುಡಿಯುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. AI ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದು, ಮನುಷ್ಯರ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಬೆಲೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಕನಸು ಅವನನ್ನು ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳಿಸಿತು.

ಮಾರನೇ ದಿನ ರಾಘವ ತನ್ನ ಗೆಳೆಯನಾದ ಅರವಿಂದನಿಗೆ ತನ್ನ ಆತಂಕದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡ. ಅರವಿಂದ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಬಗ್ಗೆ ಆಳವಾದ ಜ್ಞಾನ ಹೊಂದಿದ್ದ. ರಾಘವನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿದ ಅರವಿಂದ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ, "ರಾಘವ, ನೀನು ಓದಿದ ಲೇಖನವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ. AI ಒಂದು ಸಾಧನವಷ್ಟೇ. ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ಬಳಸುತ್ತೇವೆಂಬುದರ ಮೇಲೆ ಅದರ ಒಳ್ಳೆಯದು ಕೆಟ್ಟದು ನಿರ್ಧಾರವಾಗುತ್ತದೆ."

ಅರವಿಂದ ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಾ, "ನೋಡು, AI ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಕ್ರಾಂತಿ ಮಾಡಿದೆ. ಕಷ್ಟಕರವಾದ ರೋಗಗಳನ್ನು ಪತ್ತೆಹಚ್ಚಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ಕೃಷಿಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಇಳುವರಿ ಪಡೆಯಲು ಸಲಹೆ ನೀಡುತ್ತಿದೆ. ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸುಲಭಗೊಳಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇದರ ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಏಕೆ ಮರೆಯುತ್ತೀಯ?" ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ.

ಅರವಿಂದನ ಮಾತುಗಳು ರಾಘವನಿಗೆ ಹೊಸ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ನೀಡಿದವು. ತಾನು ಕೇವಲ ನಕಾರಾತ್ಮಕ ಅಂಶಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತ್ರ ಗಮನಹರಿಸಿದ್ದನ್ನು ಅವನು ಅರಿತುಕೊಂಡ. AI ನಿಜಕ್ಕೂ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವಂತಹ ಅನೇಕ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ.

ಆದರೆ ರಾಘವನ ಮನಸ್ಸಿನ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣದೊಂದು ಆತಂಕ ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿದಿತ್ತು. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಬೆಳೆದಂತೆ ಅದರ ದುರುಪಯೋಗವಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳೂ ಇರುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಭಯ ಅವನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಆದರೂ, AI ಯ ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ ಎಂದು ಅವನು ಅರಿತುಕೊಂಡ. ಮುಂಬರುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ AI ಯನ್ನು ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮನುಕುಲದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಎಂದು ಅವನು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ.

3. ಪಹಲ್ಗಾಮ್‌ನ ಕತ್ತಲು

ಅನನ್ಯಾ ಮತ್ತು ಅವಳ ಕುಟುಂಬ ಕಾಶ್ಮೀರದ ಸುಂದರ ತಾಣವಾದ ಪಹಲ್ಗಾಮ್‌ಗೆ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆಂದು ಬಂದಿದ್ದರು. ಹಚ್ಚ ಹಸಿರಿನ ಬೆಟ್ಟಗಳು, ರಮಣೀಯವಾದ ನದಿಗಳು ಮತ್ತು ಶಾಂತವಾದ ವಾತಾವರಣ ಅವರಿಗೆ ಬಹಳ ಇಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವರ ಸಂತೋಷ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ.

ಅವರು ಪಹಲ್ಗಾಮ್‌ನಿಂದ ಬೇತಾಬ್ ಕಣಿವೆಗೆ ಟ್ರೆಕ್ಕಿಂಗ್ ಹೋಗಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡಿನ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವಾಗ ಅನನ್ಯಾಳ ತಂದೆಗೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ತಲೆ ಸುತ್ತು ಬಂದಂತಾಯಿತು. ಅವರು ಅಲ್ಲೇ ಕುಸಿದು ಬಿದ್ದರು. ಅನನ್ಯಾ ಮತ್ತು ಅವಳ ತಾಯಿ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಅವರನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಅವರು ಪ್ರಜ್ಞಾಹೀನರಾಗಿದ್ದರು.

ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿದರೆ ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡು, ದೂರದಲ್ಲಿ ಮಂಜಿನಿಂದ ಆವೃತವಾದ ಪರ್ವತಗಳು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು. ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್ ತೆಗೆದು ನೋಡಿದರೆ ನೆಟ್‌ವರ್ಕ್ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅನನ್ಯಾ ಮತ್ತು ಅವಳ ತಾಯಿಗೆ ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ತೋಚದಾಯಿತು. ಭಯ ಅವರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು.

ಅನನ್ಯಾ ಧೈರ್ಯ ತಂದುಕೊಂಡು ಸಹಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಕೂಗಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಳು. ಅವಳ ಧ್ವನಿ ಕಾಡಿನ ನಿಶ್ಯಬ್ದದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ನಂತರ ದೂರದಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಬರುತ್ತಿರುವ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸಿತು. ಅನನ್ಯಾ ಮತ್ತು ಅವಳ ತಾಯಿಗೆ ಕೊಂಚ ನಿರಾಳವಾಯಿತು.

ಹತ್ತಿರ ಬಂದದ್ದು ಸ್ಥಳೀಯ ಗುಡ್ಡಗಾಡಿನ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ. ಅನನ್ಯಾ ತಂದೆಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅವನಿಗೆ ವಿವರಿಸಿದಳು. ಆತ ತಕ್ಷಣವೇ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಮುಂದಾದ. ತನ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಗಿಡಮೂಲಿಕೆ ಔಷಧಿಯನ್ನು ಅನನ್ಯಾಳ ತಂದೆಗೆ ಕುಡಿಸಿದ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ನಂತರ ಅವರ ಆರೋಗ್ಯದಲ್ಲಿ ಸುಧಾರಣೆ ಕಂಡುಬಂತು.

ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅನನ್ಯಾಳ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಹತ್ತಿರದ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದ. ಅಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಹಾಯ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅನನ್ಯಾ ಮತ್ತು ಅವಳ ಕುಟುಂಬ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಎಷ್ಟೇ ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳಿದರೂ ಸಾಲದು. ಆ ದಿನ ಅವರು ಅನುಭವಿಸಿದ ಆತಂಕ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಲ್ಲ.

ಈ ಘಟನೆಯಿಂದ ಅನನ್ಯಾ ಮತ್ತು ಅವಳ ಕುಟುಂಬ ಒಂದು ಪಾಠ ಕಲಿತರು. ಎಷ್ಟೇ ಸುಂದರವಾದ ಸ್ಥಳವಾದರೂ, ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳು ಯಾವಾಗ ಬೇಕಾದರೂ ಬದಲಾಗಬಹುದು. ಅಪರಿಚಿತ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಮುಂಜಾಗ್ರತೆ ವಹಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಸ್ಥಳೀಯರ ಸಹಾಯ ಪಡೆಯುವುದು ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ ಎಂದು ಅವರು ಅರಿತುಕೊಂಡರು. ಪಹಲ್ಗಾಮ್‌ನ ಆ ಆತಂಕದ ದಿನ ಅವರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ಮರೆಯಲಾಗದ ನೆನಪಾಗಿ ಉಳಿಯಿತು. ಆದರೆ ಆ ಗುಡ್ಡಗಾಡಿನ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸಹಾಯದಿಂದ ಅವರು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಮರಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು.

4. ಸುಳ್ಳು ಇತಿಹಾಸದ ನೆರಳು

ಶಾಲೆಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕಲಿಸಿದ ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟಗಳು ರೋಹಿತ್‌ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಳವಾಗಿ ಬೇರೂರಿದ್ದವು. ವೀರರ ಕಥೆಗಳು, ಭವ್ಯ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟದ ರೋಚಕ ಕಥೆಗಳು ಅವನನ್ನು ರೋಮಾಂಚಿತಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋದ ನಂತರ ಅವನಿಗೆ ಇತಿಹಾಸದ ಮತ್ತೊಂದು ಮುಖ ಪರಿಚಯವಾಯಿತು.

ಒಂದು ದಿನ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರು ಪ್ರಾಚೀನ ಭಾರತದ ಬಗ್ಗೆ ಪಾಠ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಗ ರೋಹಿತ್ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದ, "ಸರ್, ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಯ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಈ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಬೇರೆಯೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲಾಗಿದೆಯಲ್ಲ?" ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರು ಮಂದಹಾಸ ಬೀರಿ ಹೇಳಿದರು, "ರೋಹಿತ್, ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಹಲವು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆಯಬಹುದು. ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿರುವವರು ತಮ್ಮ ಅನುಕೂಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಅದನ್ನು ತಿರುಚಬಹುದು."

ಆ ದಿನ ರೋಹಿತ್‌ಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸತ್ಯ ಅರಿವಾಯಿತು. ತಾನು ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೂ ಓದಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದ ಇತಿಹಾಸ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸತ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದರಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಮರೆಮಾಚಲಾಗಿತ್ತು ಅಥವಾ ತಿರುಚಲಾಗಿತ್ತು. ಇದು ಅವನಿಗೆ ಆಘಾತವನ್ನುಂಟುಮಾಡಿತು. "ಹಾಗಾದರೆ ನಾವು ಕಲಿತಿದ್ದೆಲ್ಲ ಸುಳ್ಳೇ?" ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಅವನನ್ನು ಕಾಡಲಾರಂಭಿಸಿತು.

ರೋಹಿತ್ ಈ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಆಳವಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ. ಹಳೆಯ ಪುಸ್ತಕಗಳು, ಶಾಸನಗಳು ಮತ್ತು ವಿದೇಶಿ ಪ್ರವಾಸಿಗರ ಬರಹಗಳನ್ನು ಓದಿದ. ಆಗ ಅವನಿಗೆ ನಿಜವಾದ ಇತಿಹಾಸದ ಚಿತ್ರಣ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಗೋಚರಿಸಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಅನೇಕ ವೀರರ ಕಥೆಗಳು ಕೇವಲ ಕಟ್ಟುಕಥೆಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಭವ್ಯ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಗಳ ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರ ಬದುಕು ಕಷ್ಟಕರವಾಗಿತ್ತು. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಅನಾಮಿಕರ ತ್ಯಾಗವನ್ನು ಮರೆಮಾಡಲಾಗಿತ್ತು.

ಈ ಸತ್ಯಗಳು ರೋಹಿತ್‌ನನ್ನು ಕಂಗೆಡಿಸಿದವು. ತಾನು ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ ಸುಳ್ಳು ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಕಲಿತೆನೆಂದು ತಿಳಿದು ಅವನಿಗೆ ಬೇಸರವಾಯಿತು. ತನ್ನ ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಚರ್ಚಿಸಿದಾಗ ಅವರಿಗೂ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು. "ಹಾಗಾದರೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಮೋಸ ಮಾಡಿದರು?" ಎಂದು ಅವರು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು.

ರೋಹಿತ್ ಮತ್ತು ಅವನ ಗೆಳೆಯರು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು, ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಅವರು ಸುಳ್ಳು ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ನಂಬುವುದಿಲ್ಲ. ನಿಜವಾದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಇತರರಿಗೂ ತಿಳಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಗ್ರಂಥಾಲಯಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಸಂಶೋಧನೆ ಮಾಡಿದರು, ಇತಿಹಾಸ ತಜ್ಞರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದರು ಮತ್ತು ಚರ್ಚಾ ಗುಂಪುಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿದರು.

ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅವರ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ಫಲ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅನೇಕ ಜನರಿಗೆ ತಾವು ಕಲಿತಿದ್ದ ಇತಿಹಾಸದ ಬಗ್ಗೆ ಅನುಮಾನಗಳು ಬರಲಾರಂಭಿಸಿದವು. ನಿಜವಾದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಕುತೂಹಲ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ರೋಹಿತ್ ಮತ್ತು ಅವನ ಗೆಳೆಯರು ಆಯೋಜಿಸಿದ್ದ ಕಾರ್ಯಾಗಾರಗಳು ಮತ್ತು ಉಪನ್ಯಾಸಗಳಿಗೆ ಉತ್ತಮ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಬರಲಾರಂಭಿಸಿತು..

ಹೀಗೆ ಸುಳ್ಳು ಇತಿಹಾಸದ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದ ಅನೇಕರಿಗೆ ಸತ್ಯದ ಬೆಳಕು ಕಾಣಲಾರಂಭಿಸಿತು. ರೋಹಿತ್ ಅರಿತುಕೊಂಡ, ಇತಿಹಾಸ ಕೇವಲ ಗತಕಾಲದ ಕಥೆಯಲ್ಲ. ಅದು ನಮ್ಮ ವರ್ತಮಾನವನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕೆ ದಾರಿದೀಪವಾಗಬಲ್ಲದು. ಹಾಗಾಗಿ ನಿಜವಾದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ನಾಗರಿಕನ ಕರ್ತವ್ಯ. ತಾನು ಕಲಿತ ಸುಳ್ಳು ಇತಿಹಾಸದ ಬಗ್ಗೆ ಅವನಿಗೆ ಬೇಸರವಿದ್ದರೂ, ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿಯುವ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದಿದ್ದು ಅವನಿಗೆ ತೃಪ್ತಿ ನೀಡಿತು.

5. ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ - ಬೇರುಗಳ ಹುಡುಕಾಟ

ಅಮೇರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದ ಕಾವೇರಿಗೆ ಭಾರತದ ಬಗ್ಗೆ ಅಪಾರ ಕುತೂಹಲವಿತ್ತು. ಅವಳ ತಂದೆ ಭಾರತೀಯರಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವರು ಅಮೇರಿಕಾದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಕಾವೇರಿಗೆ ತನ್ನ ಮೂಲ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ತೀವ್ರ ಆಸೆಯಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅವಳು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಪ್ರಯಾಣ ಬೆಳೆಸಿದಳು.

ಮೊದಲಿಗೆ ಅವಳು ದೆಹಲಿಗೆ ಬಂದಿಳಿದಳು. ಅಲ್ಲಿನ ಗದ್ದಲ, ಜನಸಂದಣಿ ಮತ್ತು ವಿಭಿನ್ನ ಭಾಷೆಗಳು ಅವಳಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಗೊಂದಲವನ್ನುಂಟುಮಾಡಿದವು. ಆದರೆ ಕೆಂಪು ಕೋಟೆ, ಕುತುಬ್ ಮಿನಾರ್‌ನಂತಹ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸ್ಮಾರಕಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಅವಳಿಗೆ ಭಾರತದ ಶ್ರೀಮಂತ ಇತಿಹಾಸದ ಅರಿವಾಯಿತು.

ನಂತರ ಅವಳು ವಾರಣಾಸಿಗೆ ಪ್ರಯಾಣ ಬೆಳೆಸಿದಳು. ಗಂಗಾ ನದಿಯ ತೀರದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಆಚರಣೆಗಳು, ದೇವಸ್ಥಾನಗಳ ಗಂಟೆಯ ನಾದ ಮತ್ತು ಸಾಧುಗಳ ಉಪಸ್ಥಿತಿ ಅವಳನ್ನು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ದಿತು. ಅಲ್ಲಿನ ಜನರ ಸರಳ ಜೀವನ ಮತ್ತು ನಂಬಿಕೆ ಅವಳಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವನ್ನುಂಟುಮಾಡಿತು.

ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಅವಳಿಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ವಿಭಿನ್ನ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಪರಿಚಯವಾಯಿತು. ತಮಿಳುನಾಡಿನ ದೇವಾಲಯಗಳ ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪ, ಕೇರಳದ ಕಥಕ್ಕಳಿ ನೃತ್ಯ ಮತ್ತು ಕರ್ನಾಟಕದ ಹಂಪಿ ಅವಳನ್ನು ಮಂತ್ರಮುಗ್ಧಗೊಳಿಸಿದವು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ರಾಜ್ಯಕ್ಕೂ ತನ್ನದೇ ಆದ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಆಚಾರ ವಿಚಾರಗಳಿವೆ ಎಂದು ಅವಳು ಅರಿತುಕೊಂಡಳು.

ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದಾಗ ಕಾವೇರಿಗೆ ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ನಿಜವಾದ ಬೇರುಗಳು ಕಾಣಿಸಿದವು. ಅಲ್ಲಿನ ಜನರು ಸರಳವಾಗಿ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೃಷಿ ಅವರ ಮುಖ್ಯ ಕಸುಬಾಗಿತ್ತು. ಸಂಜೆ ಊರವರೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಭಜನೆ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅತಿಥಿಗಳನ್ನು ದೇವರಂತೆ ಕಾಣುವ ಅವರ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಕಾವೇರಿಗೆ ಬಹಳ ಇಷ್ಟವಾಯಿತು.

ಅಲ್ಲಿ ಅವಳು ವೃದ್ಧೆಯೊಬ್ಬರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದಳು. ಆ ವೃದ್ಧೆ ಕಾವೇರಿಗೆ ತನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದಳು. ಹಬ್ಬ ಹರಿದಿನಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು, ತಮ್ಮ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರಿಸಿದಳು. ಆ ವೃದ್ಧೆಯ ಮಾತುಗಳು ಕಾವೇರಿಯ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದವು.

ಕಾವೇರಿ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಕೆಲವು ವಾರಗಳಲ್ಲಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಕಲಿತಿದ್ದಳು. ಭಾರತ ಕೇವಲ ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳ ತವರೂರಲ್ಲ, ಇಲ್ಲಿನ ಜನರ ಹೃದಯ ವೈಶಾಲ್ಯ ಮತ್ತು ಪರಂಪರೆಯ ಮೇಲಿನ ಗೌರವ ಅನನ್ಯವಾದದ್ದು ಎಂದು ಅವಳು ಅರಿತುಕೊಂಡಳು. ಅಮೇರಿಕಾಗೆ ಹಿಂತಿರುಗುವಾಗ ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ಶಾಂತವಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ತನ್ನ ಮೂಲದ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಇತ್ತು. ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಬೇರುಗಳು ಎಷ್ಟೇ ಆಳವಾಗಿವೆ ಎಂದರೆ, ಕಾಲ ಮತ್ತು ದೂರ ಅದನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಮರೆಮಾಚಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವಳು ನಂಬಿದಳು.